İyi Aile Çocukları, ilk sayfadan itibaren insanın boğazına oturan bir hakikat duygusuyla başlıyor. Bu bir itiraf kitabı değil sadece; susmayı öğrenmiş bir kuşağın, bastırılmış öfkesinin ve yarım kalmış cümlelerinin sesi. Her satırda ‘ben de böyle hissetmiştim’ dedirten bir tanışıklık var. Yazar, kimseyi suçlamadan ama hiçbir şeyi de örtmeden anlatıyor. En çarpıcı yanı ise şu: Kitabı bitirdiğinizde kendinizi yargılanmış değil, anlaşılmış hissediyorsunuz. İyi ailelerin içinde büyüyüp, kendi iç dünyasında yalnız kalan herkes için cesur, sarsıcı ve çok tanıdık bir kitap.
