Öncelikle tarafsız olarak bakarsak anlatım, duyguları işleyiş biçimi, dil gayet yeterli ve başarılı. Fakat kitabı okuduğumuzda çocuğa karşı bir acıma duygusu, ona karşı yapılan vicdansızlığın getirdiği öfke oluşuyor. Halbuki günümüzde aynı şeyleri şimdi Gazze'ye İsrail yapıyor. Yani ölen çocuğun milleti. Madem bu çocuğa yapılanlar bu kadar yanlış, o halde aynı şeyi neden şimdi masumlara yapıyorsunuz? Ben kitabı küçükken okuyup üzülmüştüm, ama şu an bakınca zerre empati kurmuyor, kuramıyorum. Bu bilinçle okumanızı tavsiye ederim. Yazarın "Olduğun Yerde Kal" veya "Zirvenin Dibindeki Çocuk" kitapları kadar sevmedim, anlayışlı da karşılayamıyorum.
Ve Çeliğe Su Verildi kitabının çok etkileyici bir Sovyet Edebiyatı eseri olduğunu söyleyebilirim. Öncelikle kitabının isminin içerikle çok uyumlu olduğunu vurgulamadan geçemeyeceğim. Normalde yumuşak olan çelik maddesinin en yüksek derecede ısıtıldıktan sonra su verilerek sertleştiğini tıpkı işçi sınıfının da devrim sürecinde böyle ısıtılması ve sertleşmesi sonucunda ortaya çıkışına benzetmiş. Eserde insanın çelikleşene kadar ne kadar piştiği, sağlamlaştığı görülür.
İşçi çocuğu olan Ostrovski (1904-1937) Ukrayna’nın küçük bir kentinde doğmuş. Yazarın hayatına baktığımızda Ve Çeliğe Su Verildi kitabının yarı otobiyografik ögeler taşıdığını rahatça görebiliyoruz. Gözünün kör olması, felç geçirmesi ve diğer bütün zorluklar. Hikaye hemen hemen 1917 Ekim devrimi bağlamında başlıyor ve sonrasında 1. Dünya Savaşı’yla devam ediyor. İç savaşlar, dış güçler birçok şey mevcut. Kitabın temposu neredeyse hiç düşmüyor.
Kitabın ana karakteri Pavel Korçagin küçük, haylaz bir çocukluk dönemi geçirir ve o büyürken devrimci ortam ve düşünceler de kök salmaya, toprağın derinliklerine inmeye başlar. Bu ikisi aynı anda serpilir Rus topraklarında. Devrimci düşünceyle beslenip büyüyen Pavel, kendisi de besler devrimi; inatçılığıyla, azmiyle, inancıyla, tutkusuyla, kanıyla ve son olarak düşüncesiyle.. Ayrıca eser Lenin Nişan Ödülü almıştır. Çok etkileyici bir isme sahip olan bu kitaptan bir alıntı ile incelemeyi sonlandıralım;
“Yaşamak için sertleşmek gerekliydi. O korkunç, fırtınalı yıllarda, ancak gerçekten çelik gibi sertleşebilenler herşeye dayanabilmişti.”
Ve Çeliğe Su Verildi, Nikolay Ostrovski
Ve Çeliğe Su Verildi kitabının çok etkileyici bir Sovyet Edebiyatı eseri olduğunu söyleyebilirim. Öncelikle kitabının isminin içerikle çok uyumlu olduğunu vurgulamadan geçemeyeceğim. Normalde yumuşak olan çelik maddesinin en yüksek derecede ısıtıldıktan sonra su verilerek sertleştiğini tıpkı işçi sınıfının da devrim sürecinde böyle ısıtılması ve sertleşmesi sonucunda ortaya çıkışına benzetmiş. Eserde insanın çelikleşene kadar ne kadar piştiği, sağlamlaştığı görülür.
İşçi çocuğu olan Ostrovski (1904-1937) Ukrayna’nın küçük bir kentinde doğmuş. Yazarın hayatına baktığımızda Ve Çeliğe Su Verildi kitabının yarı otobiyografik ögeler taşıdığını rahatça görebiliyoruz. Gözünün kör olması, felç geçirmesi ve diğer bütün zorluklar. Hikaye hemen hemen 1917 Ekim devrimi bağlamında başlıyor ve sonrasında 1. Dünya Savaşı’yla devam ediyor. İç savaşlar, dış güçler birçok şey mevcut. Kitabın temposu neredeyse hiç düşmüyor.
Kitabın ana karakteri Pavel Korçagin küçük, haylaz bir çocukluk dönemi geçirir ve o büyürken devrimci ortam ve düşünceler de kök salmaya, toprağın derinliklerine inmeye başlar. Bu ikisi aynı anda serpilir Rus topraklarında. Devrimci düşünceyle beslenip büyüyen Pavel, kendisi de besler devrimi; inatçılığıyla, azmiyle, inancıyla, tutkusuyla, kanıyla ve son olarak düşüncesiyle.. Ayrıca eser Lenin Nişan Ödülü almıştır. Çok etkileyici bir isme sahip olan bu kitaptan bir alıntı ile incelemeyi sonlandıralım;
“Yaşamak için sertleşmek gerekliydi. O korkunç, fırtınalı yıllarda, ancak gerçekten çelik gibi sertleşebilenler herşeye dayanabilmişti.”
Ve Çeliğe Su Verildi, Nikolay Ostrovski
Aleksandr Puşkin ile birlikte Rus Edebiyatının en önemli iki edebiyatçısı arasında gösterilen Mihail Lermontov, tamamlayabildiği bu tek romanına ironik bir isim vermiş. Aslında romanda bir anti-kahraman ile karşı karşıyayız. İnsanları kendi bencilliğiyle bezdiren, onların duygularını sömüren, acımasız bir kahraman bu. Peçorin, kendi atını çatlatacak kadar sürmekten geri kalmayan ve onu öldüren bir anti-kahraman. Ürpertici bir kötülük yayıyor. Kadınların duygularıyla oynayıp herkes tarafından sevilmek istiyor ve sürekli sıkılıyor, evet sürekli sıkılıyor. Kitaptaki öyküler aslında parça parça olsa da muhteşem bir bütünlüğe kavuşturmuş onları Lermontov. Kitabın her sayfasında onun bir deha olduğuna inandım ve kesinlikle müthiş bir saygı duydum. Okuduğum en iyi üç roman listesine kesinlikle alabilirim bu kitabı. Nefis...
