Ve Çeliğe Su Verildi kitabının çok etkileyici bir Sovyet Edebiyatı eseri olduğunu söyleyebilirim. Öncelikle kitabının isminin içerikle çok uyumlu olduğunu vurgulamadan geçemeyeceğim. Normalde yumuşak olan çelik maddesinin en yüksek derecede ısıtıldıktan sonra su verilerek sertleştiğini tıpkı işçi sınıfının da devrim sürecinde böyle ısıtılması ve sertleşmesi sonucunda ortaya çıkışına benzetmiş. Eserde insanın çelikleşene kadar ne kadar piştiği, sağlamlaştığı görülür. İşçi çocuğu olan Ostrovski (1904-1937) Ukrayna’nın küçük bir kentinde doğmuş. Yazarın hayatına baktığımızda Ve Çeliğe Su Verildi kitabının yarı otobiyografik ögeler taşıdığını rahatça görebiliyoruz. Gözünün kör olması, felç geçirmesi ve diğer bütün zorluklar. Hikaye hemen hemen 1917 Ekim devrimi bağlamında başlıyor ve sonrasında 1. Dünya Savaşı’yla devam ediyor. İç savaşlar, dış güçler birçok şey mevcut. Kitabın temposu neredeyse hiç düşmüyor. Kitabın ana karakteri Pavel Korçagin küçük, haylaz bir çocukluk dönemi geçirir ve o büyürken devrimci ortam ve düşünceler de kök salmaya, toprağın derinliklerine inmeye başlar. Bu ikisi aynı anda serpilir Rus topraklarında. Devrimci düşünceyle beslenip büyüyen Pavel, kendisi de besler devrimi; inatçılığıyla, azmiyle, inancıyla, tutkusuyla, kanıyla ve son olarak düşüncesiyle.. Ayrıca eser Lenin Nişan Ödülü almıştır. Çok etkileyici bir isme sahip olan bu kitaptan bir alıntı ile incelemeyi sonlandıralım; “Yaşamak için sertleşmek gerekliydi. O korkunç, fırtınalı yıllarda, ancak gerçekten çelik gibi sertleşebilenler herşeye dayanabilmişti.” Ve Çeliğe Su Verildi, Nikolay Ostrovski
Bu eser yalnızca bir hikâye anlatmıyor, okuru kendi iç dünyasıyla yüzleştiriyor. Yazarın dili sade ama derin; özellikle karakterlerin iç çatışmaları oldukça gerçekçi. Okurken bazı bölümlerde durup düşünme ihtiyacı hissediyorsunuz. Bir palto. Sıradan, eski, yırtık bir palto. Nikolay Gogol , basit bir paltoyla koca bir dünyayı yerle bir ediyor. Kitap öyle sürükleyici ki, kahvenizi içmeyi unutup soğumasına razı olacaksınız. Akakiy Akakiyeviç, sıradan, sessiz, kimsenin umursamadığı, aslında kimsenin kabullenmediği, fakat milyonlarca insanın yaşadığı hayatı yaşayan bir simge. Sıradan bir palto, ona sahip olabilmek için her şeyini veren biri için basit bir eşyadan çok daha fazlasına dönüşüyor: kimlik, onur, varoluş. Peki güç ve mevki sahipleri.... Onlar için bir palto nedir ki? 'Değersiz' bir kayıp, Akakiy'in dramını küçümseyen o soğuk bakışlar, Gogol'un kalemiyle suratımıza çarpıyor. Gogol aslında o paltoyla hepimize ayna tutuyor. Güç, mevki, statü... Bunlar mı bizi insan yapıyor, yoksa bir paltoyu bile çok gören vicdansızlıklar mı? Son olarak "Palto" adlı eser için Fyodor Dostoyevski'nin meşhur bir sözü var. Motto haline gelmiş söz ile cümlelerimi bitiriyorum.. "Hepimiz Gogol'ün paltosundan çıktık"
