Yaban Ördeği

Gerçeği bilmek insanı özgürleştirir mi, yoksa yıkar mı?
Yaban Ördeği, bir ailenin kırılgan mutluluğu ile “mutlak hakikat” arasındaki ölümcül gerilimi sahneye taşır. Uzun bir ayrılığın ardından kasabasına dönen Gregers Werle, dostu Hjalmar Ekdal’ın huzurlu görünen evine konuk olur. Fakat bu ev, suskunlukların ve iyi niyetle örülmüş yalanların üzerine kuruludur. Gregers’in ideali nettir: Her şey açığa çıkmalı, karanlıkta kalan hiçbir şey kalmamalıdır.
Ancak hakikat her zaman iyileştirici değildir.
Ekdal ailesi, geçmişin yükünü görmezden gelerek ayakta kalmayı başarmıştır. Bir baba hayalî bir icadın peşinde onurunu arar; yaşlı bir adam tavan arasında eski av günlerini yaşatır; küçük Hedvig ise yaralı bir yaban ördeğinin sığındığı düşsel dünyada kendine bir sığınak kurar. Bu düzen kırılgandır ama işlevseldir. Gerçeğin müdahalesi ise yalnızca sırları değil, umutları da sarsar.
Ibsen bu oyunda, idealizm ile merhamet arasındaki ince çizgiyi sorgular ve insanın hakikatle kurduğu ilişkinin bedelini sahneye taşır.