*Esma ve Ayşe hatun baş karakterler olup insanın yüreğini burkan olaylar yaşamaları, Savaş başladığında erkeklerin cepheye gitmesiyle Esma ve Ayşe hatunun evlerini terk edip başka diyarlara giderken yaşanan acı olaylar beni çok üzdü. Hele kayalığın arkasındaki yılan ve sonrasında yaşananlar paramparça etti yüreğimi… O sahne halen gözlerimin önünde canlanıyor…
*Esma’nın gidiş güzergâhında çakır gözlü paşa ile konuşmalarının ardından, paşanın; -“İşte bu yüzden kazanmalıyız. Kadınlarımızın namusu için savaşmalıyız. Geleceğimiz için kazanmalıyız” demesi ve o çakır gözlü paşanın gerçekte kim olduğu, benim yüreğimi bir tuhaf şekilde etkiledi…
*Hüseyin bey ve Leman hanımın Esma’ya kendi kızları gibi sahip çıkmaları, insani değerlerin ne kadar önemli olduğunu örnek olarak göstermeleri anlatılamaz bir duygu… Kendi kızlarının başına gelenlerde o kadar üzücüydü ki kahroldum resmen…
*Leman teyzenin yemek için “afiyet olsun kızım” deyişinin ardından, Esma’nın “ellerine sağlık anam” demesi benimde gözlerimi doldurdu… O an o ananın yüreğini hissettim sanki…
*Bu arada kitabın başında babaanne Esma ile yazarın diyaloğu harikaydı, gülümsettiler beni Eserde yaşanılan aşk bambaşka ve tarif edilemez bir biçimde yaşanıyor. Gerçekten dillere destan olan aşk için yaşanılanlar etkiledi beni. Zaten hep eskiye olan özlem hiçbir zaman yüreklerden çıkmıyor. Şimdiki aşklar sabah başlayıp akşam biten cinsten… Kimse aşk için mücadele etmiyor, sadakat yok, saygı yok, sevgi yok… Oysa büyüklerimizin dilinden öyle güzel aşklar dinliyoruz ki, bir çoğumuz öyle bir aşkı yaşamak isterdik…
*Yazarımızın eline yüreğine sağlık diyorum. Kitabın sayfa sayısı az olmasına rağmen içine o hayatları öyle güzel anlatarak sığdırmış ki hayran kalmamak mümkün değil. Nice yeni eserler ile birlikte olmak ümidiyle…
