Uçup Giden Bir Kuş

“Durup kendime ve hayatıma bakmak istiyorum; bir yabancı gibi uzaktan ve bir âşık gibi yakından.”
Kalabalık sokaklar, komşuların bitmeyen gürültüsü, ülkeyi terk etmek isteyen bir kocanın sızlanmaları, çocukların istekleri ve geçmişin zihindeki süreğen uğultusu… Uçup Giden Bir Kuş, kimsenin kulak verme zahmetine katlanmadığı bir kadının kendi sesini bulma çabasıdır.
Modern İran edebiyatının en güçlü seslerinden Feriba Vefi, İran’da bir klasik haline gelen ve on bir dile çevrilen ödüllü romanı Uçup Giden Bir Kuş’ta yalnızca Tahranlı bir kadının duru ve dokunaklı hikâyesini değil; eş, anne, evlat ve kız kardeş rollerinin arasında kendini yeniden yaratmaya soyunan tüm isimsiz kadınların ortak sergüzeştini anlatıyor.
“Ben hep korktum; karanlıktan, bodrum katlardan, gölgelerden, Kadir amcadan, hatta annemden ve Mahbup teyzemden. Giderek kendimden bile saklanır oldum ve bir gün, kendime kim olduğumu sormak zorunda kaldım. Ben kaybolma duygusuyla büyüdüm; derin bir şaşkınlık hissiyle, bulunma umudumu bile yitirerek.”