Sonsuza Dek Emily

Maria Navarro Skaranger’in Norveç’in otuz beş yaş altı en iyi on yazarından biri seçilmesi sadece ‘hayallenmedeki’ mahirliğinden değildi. Hakikati, hayale –kurmacaya– dönüştürmedeki cesaretindendi. Bu cesaret, kurmacanın gövdesini şehrin gettolarında doğan dille sarıyor. Sonsuza Dek Emily işte bu dilin, şehri çeperlerinden kuşatan ancak şehrin henüz görmezden geldiği sıradan insanın dilinin, yankısının romanı. 
Yoksulluk ve göçmenliğin bir başınalıkla, kadınlık ve anneliğin (“bu su hiç durmaz”) dirençle örüldüğü bir hikâye… 

Yani hayatı bundan sonra devam edecek ama yavas¸ yavas¸, mesela bunun ne zaman degˆis¸ecegˆini merak ediyor; ne zaman ne degˆis¸ecek, o¨rnegˆin bebegˆin ne zaman bir kabuk olmaktan c¸ıkıp konus¸abilecegˆi bir insana do¨nu¨s¸ecegˆini merak ediyor. (Pablo’nun gelip bebegˆini go¨ru¨p go¨rmeyecegˆini.)