Kurt Soylum

Bu gece digˆer gecelere benzemiyor degˆil mi? Vapur sesleri, s¸ehrin kalabalıgˆı, deryanın sessizligˆi s¸imdi daha çok ürkütüyor seni.

Kokusu burnunun ucunda toy eden annenin kıymalı böregˆi kes¸ke dedirttiriyor sana.

Kalemi kırılan s¸airler kadar üzgün olabilecegˆini zannetmiyorum ya da mezar tas¸larında isimleri yazılı olma- yanlarla aynı günahı is¸ledigˆin hususundaki muammalı düs¸üncelerinden ötürü beyninin ruhunu endis¸eye mahal verebilecegˆin kanısında da degˆilim.

Sen ne bana benziyorsun ne de sana benziyorsun.

Zamanı eskitemeyen dünya da sen de ona benzeyeceksin, belki de yazıldıgˆın bir romanda veyahut yürek yakan bir s¸iirde can bulacaksın, bulacaksın ama okunmayacaksın.

Bir kere dokuzla birin kucagˆına düs¸en iki sıralı sessizligˆin arasında, her soruldugˆunda, demlikler dolusu çayların nezaret ettigˆi, birbirlerini ilk defa gören birkaç adam tarafından anılacaksın ama hiç kimse sen oldugˆunu bilmeyecek.