Kır Çiçeklerim

Ne zaman babamı düşünsem yüreğimde bir yara hep kanar durur. Bütün ömrü boyunca dürüstlükten asla ayrılmamış, ilkeli duruşu, doğuştan asker yaradılışı ve o tatlı sertliği, o neşeli gülüşü ile gelip gönlümün kıyıcığına oturur. İçten içe düşünürüm ve kendime sorarım; verdiğim sözleri tutabildim mi, Alaz Türklerinin Tarihi başlıklı araştırmalarını kitaplaştırmam için yaptığı vasiyetini yerine getirebildim ama ona layık bir evlat olabildim mi? Geç de olsa, güç de olsa, hayat ne kadarına izin verdiyse yapabildiğime inanıyorum.
Anılardan öykülere yaptığım bu yolculukta babamın 1962 yılında bastırmış olduğu Kır Çiçekleri başlıklı şiir kitabı esin kaynağım oldu ve babamın kır çiçekleri yeniden açsın, kitabımda, anılarımda yaşasın istedim. 

Kır Çiçekleri 

Çıktım seyreyledim iç âlemimi,
O sırlar ülkesini görmek için,
Koydum vicdanıma insaf elimi,
Benliğimin sırrına ermek için.
Açıldım gönlümün kıraç bağına,
Yıllardır ömrümü hep ona verdim,
Güller dermek için yâr dudağına,
Bulamadım, kır çiçekleri derdim…