Kalemimle Savaştım

Uyuyamadığım gecelerin sabahında
İnce karanlık kalkardı gök yüzünden
Güneş ışığı tül eteğini savururdu yer yüzüne
Odamı aydınlatırdı ince ışıltısı

Yeni bir gün başlardı
Bir şekilde yeni bir ümit
Uykusuzluğun pasını bıraktım yatağımın köşesine
“Hoşça kal” dedim sırdaşım olan tavana

Belki hâlâ biraz uykusuz
Belki hâlâ biraz kırık olabilirim
Ama zor da olsa inanıyorum
İçimdeki yaradan sızan ışık
Bir gün yolumu aydınlatacak...