Kalan

Dünya bir anda yıkılmaz.
Önce sessizlik çöker.
Ardhal’da karanlık yalnızca geri dönmedi… hatırladı. Krallıklar düşerken, isimler unutuldu, yeminler toprağa karıştı ve umut, en son ölen şey olmadı.
Arun, bu yıkımın ortasında yürürken, taşıdığı yük bir silahın değil, geri getirilemeyecek olanların ağırlığıydı. Çünkü bazı karanlıklar yok edilmez… sadece bekler.
Ve zaman geldiğinde, geriye ne ordular kalır ne de krallar.
Sadece biri kalır.
“Bazı sonlar, bir çağın kapanışı değildir…
Yalnızca geriye kalan son kişinin omuzlarına yüklenen bir hatıradır.
Ve o kişi, artık bir isim değildir.
Bir yük olur.
Bir iz.