Işığı Duyanlar

Her yolculuk bir adımla başlar, ama o adımı nereye bastığın değil, neyle
bastığın belirler. Kimi gözleriyle bakar dünyaya, kimi yüreğiyle. Kimisi güneşi görür ama ısınamaz, kimisi karanlıkta yürür ama içindeki ışıktan hiç üşümez. “Işığı Duyanlar”, bir adamın değil, bir ruhun yürüyüşüdür. Görmek için değil, hissetmek için yazılmıştır. Bu kitapta geçen her cümle, bir sessizliğin, bir iç çekişin, bir iç hesaplaşmanın izini taşır. 

Her durak, aslında bir yüzleşmedir. Her sessizlik, bir çığlığın yankısıdır. Bu kitabın sayfalarında belki gözler yoktu, ama kalp hep açıktı. Çünkü bazen görmek, gözle değil; inanmakla, umut etmekle, sevmekle olur. Bu hikâyeyi yazarken tek bir hayalim vardı: Bir kalbe ulaşmak. Eğer o kalp seninki olduysa, ışığın duyulduğu yerdesin demektir. Ve şunu unutma: Hayat karanlıklarla dolu olabilir. Ama bazen tek bir ışık, bir ömrün yönünü değiştirir. 

Teşekkür ederim… 
Gönlünü açtığın, birlikte yürüdüğün için.