Hal

Dolanıklığın gölgesinde büyüyen her insan bir iz bırakır; kimi kök olur, kimi rüzgâr, kimi yalnızca ses. Tanrı’nın aynaya düşürdüğü ışık, bazen bir çatlaktan sızar bazen de karanlığın içinden yükselir. Her hâl, insanın kendine varışının yeni bir adımıdır; her bağ, kendini yeniden tanımanın bir yolu.
Ve en sonunda, bütün yollar sessizce aynı yere çıkar: Şimdi’ye. Şimdide var olma hâline...

Girizga^h 
Her s¸eyin sesi sustugˆunda geriye yalnızca tek bir “ha^l” kalır. O hâl, olma hâlidir. Var olmak, sanıldıgˆı kadar mes¸akkatli olmamasıyla beraber tek du¨ze bir alıs¸kanlıktır da. Kabul, karar bizzat o “ha^l” ic¸inde olana aittir. 
Gec¸mis¸in telas¸ı, gelecegˆin merakı yoktur o anda. O an ki ha^l’in bizzat kendisidir. 
Kalem, kâğıda do¨ku¨ldu¨. Kâğıt, ne c¸ok s¸ey anlattı; bakan go¨zu¨n duyma yetenegˆine kalmıs¸! Gec¸mis¸, s¸imdi ve gelecegˆin ortak kaleminden satırlara sıc¸rayan do¨ku¨ntu¨ler var. O do¨ku¨ntu¨ler ki etin, kemigˆin ve ruhun bir anlık bulus¸ması. Belki sarı odalardan belki bugˆulu camlardan hatıralara yansıyan, anı kutularına do¨ku¨len cinsten... Evrende her s¸eyi kapsayan o do¨rt hâlden daha kuvvetli ve onlardan c¸ok daha bu¨yu¨k bir s¸ey bu. Hepsinden daha bu¨yu¨k; yalnızca bir “ha^l”... 
I·nsan her ha^linden sorumludur. I·nsan, her ha^line dokunaklıdır. Yazdıgˆı yazılar, el yazısı da olsa s¸iir de olsa du¨z yazı da olsa yine bir olma-ha^li ic¸erisindedir. Bazen aynalarda bir go¨z go¨ze gelis¸ ile kendisiyle kalakalma-ha^li ic¸erisindedir. O an, o anın ic¸indedir. Ve belki de insan, hic¸bir zaman olmaya degˆil, yalnızca oldugˆu ha^liyle kalmaya yazgılıdır.