Gün Işığım

Veda…

Titrek bir sesim
Kalem tutan, lakin uyuşan parmaklarım
Damla damla gözlerimde birikmiş damlalar
Gözlerimi kapatsam düşecek
Kafamın içinde bir otogar
Uğultular, vedalar
Can yakan vedalar
Kesilen nefesim
Sıkarmışçasına düğüm düğüm
Elimde fotoğrafın
İlk gün çekildiğimiz fotoğrafın
Nedense ilk gün değil de son gün geliyor aklıma
Beni o gürültünün, o kalabalığın içinde yapayalnız bıraktığın gün!
Beni, dağ gibi beni, arkandan diz çöktürüp bir çocuk gibi ağlattığın gün!
Veda günü…
Dizlerim yerde, ellerim boğazımda düğüm düğüm nefesimi kesmek istediğim gün!
Çok şey söylemek isteyip de titrek sesimle söyleyemediğim gün!
Köşe bucak kaçtığım