Bir Acı Hikaye

Vedat’ı böyle beyninin içinde parçalanmış bir dünyanın enkazı tutuşup yanarken Tiran sokaklarında dolaşa dolaşa, onu yegâne halas çaresi olan ilacın tedarikiyle meşgul olurken hayalen takip ediyorum. Mizacını, ahval ve vukuata karşı telakki tarzını, pek bildiğim, mükerrer vesilelerle tecrübe edip öğrendiğim için bu elim saatlerde düşündüklerini ben de beraber düşünüyorum, âdeta benim de hayalimin iştirakiyle bütün onun son karara takrip eden mülahazalarını, sanki onun sesi cehren söylüyor, ben de dinliyormuşçasına işitiyorum.

Bir Acı Hikâye, Halid Ziya Uşaklıgil’in külliyatında yalnızca temasıyla değil, yazarın kendi edebî kimliğiyle kurduğu hesaplaşma biçimiyle de apayrı bir yerde durur. Metin, bir babanın evlat kaybı etrafında biçimlenen kişisel acıyı merkezine alırken, bu acının katmanlarında erken Cumhuriyet’in bürokratik düzenini, devletle birey arasındaki kırılmaları ve şehirli bir ailenin sosyo-kültürel dokusunu da kayda geçirir.