Adımın Hiç Verilmemiş Olmasını Dilerim

Bu, onların hikâyesi; hayatla anlaşamayan insanların. yaşamlarının içinde eğreti duranların; hayatı, sandalyeye bıraktıkları ceketi her an alıp gidiverecek gibi yaşayanların. onların varlıkları, mekânlara ve ilişkilere tam olarak yerleşmez; yaşamları, tutunacak bir alan olmaktan çok, kısa su¨reliğine uğranan bir bekleme odası gibidir. Kendini sık sık hissettiren ölu¨m du¨şu¨ncesi de bir son gibi değildir; aksine, bu eğreti hâlin mantıksal devamı gibi sessizce gezinip durur; var olmanın ağırlığını ve gitme ihtimalinin hafifliğini aynı du¨zlemde du¨şu¨nmeye iten bir duygu ve atmosfer yaratır öyku¨lerin içinde.

Aleyna uçar’ın öyku¨leri, detaylı bir işçilikle, hep o benzer tanıdıklığı gösteren, tutarlı bir biçimde inşa edilmiş karakterlerin du¨nyasından parçalar seçip anlatan metinler. olup bitenden çok, onların neyi nasıl hissettiğine odaklanırız. Bu öyku¨lerde yazar, aynadaki çatlakların her birini ayrı bir nehir yatağına benzeterek anlatır. Adımın hiç verilmemiş olmasını dilerim, suskunlukların, yabancılaşılan duyguların ve insan ilişkilerindeki göru¨nmez iktidarın peşine du¨şen gu¨çlu¨ bir ilk kitap.